Absurdistan, de grens nabij

(cyclo0p) Als gehandicapt stel, de ene slechtziend, de andere rolstoelgebruiker met een beenamputatie, keken we eerst vol verwachting naar deze reeks uit, maar we herkennen ons niet in de deelnemersgroep  Wij gaan heel wat voorzichtiger om met onze “restgezondheid”, waaghalzerij is aan ons niet besteed.  Stompwonden zullen we vermijden als de pest, want ze betekenen sowieso gevaar op infectie en verdere amputaie.  Ook hebben we ons afgevraagd hoe men in deze primitieve omstandigheden de afwezigheid van een rolstoeltoilet heeft opgelost.  Dat de vermoeidheid het gezond verstand aantast, blijkt wel uit het feit dat het veiligheidsteam moet beslissen om de beklimming van de vulkaan stop te zetten en alzo sommigen tegen zichzelf te beschermen.  Voorts verbazen de deelnemers zich aan de risico’s die dorpelingen uit folklorische redenen aangaan terwijl zijzelf net daavoor hetzelfde deden door als onervaren ruiters te willen paardrijden met bijna fatale gevolgen.  Ook in deze microsamenleving blijft uitsluiting toeslaan, inleving in mekaars handicap is soms ver zoek.