[ben] Een simpel plan: vanavond om 20u40 op Eén.
Elke maandag volgt de VRT enkele “boeiende doordouwers bij de verwezenlijking van een waanzinnig plan. Vanavond gaat het over een vrouw met een progressieve spierziekte. Ze wil meedoen aan de Iron Man in Hawai. Dit triatlonparcours moet ze afleggen in dezelfde tijd als de deelnemers zonder handicap. Bekijk de trailer van Een simpel plan.
Reageer op dit bericht om jouw mening te geven over de beeldvorming in dit programma.
[Martijn] In een recent interview in Tertio komt de jonge Zwitserse filosoof Alexandre Jollien aan het woord. Voor hem staat ‘overgave’ centraal, in de betekenis dat hij weigert om altijd sterk te zijn, maar wel ten volle verantwoordelijk blijft voor zijn ‘zwakheid’.
Jollien wordt in een aantal interviews en artikels naar voor geschoven als ‘filosoof met een handicap’. De Zwitser is ‘door een complicatie bij de bevalling blijvend motorisch gehandicapt’. Al bij al blijven dramatische beschrijvingen in Tertio nog relatief beperkt. Zo wordt er niet vermeld dat zijn ‘motoriek ernstig gestoord is, evenals zijn spraak’. Evenmin staat er zoals elders dat hij ’spastisch’ is, dat hij elke dag veel pijn in zijn hoofd en zijn nek heeft.
[Martijn] – In zijn meest recente bijdrage in Ouch!, Another Year Another Year Wiser (Een jaar ouder, een jaar wijzer), reflecteert Tom Shakespeare, persoon met een handicap en academisch onderzoeker-docent, over zijn eerste jaar als mens met een paraplegie.
Shakespeare is intussen al meer dan veertig jaar persoon met een handicap – ‘disabled person’ volgens zichzelf – en al een tijdje actief als auteur rond ‘disability studies‘. Wanneer hij door complexe oorzaken een verlamming krijgt, en in een periode van 72 uur besefte zijn benen niet meer te kunnen gebruiken door een blijvende verlamming, is dat weliswaar een shock maar geen wereld verschil.
[martijn] Ligt ‘t aan het mooie weer of aan iets anders, maar gisteren (20/08/09) kon iemand die naar Koppen XL of Telefacts keek er niet van onder een reportage rond handicapbeleving te zien.
In Koppen XL wordt de France 5-reportage ‘L’amour sans limites‘ uitgezonden, rond de seksualiteitsbeleving van mensen met vooral fysieke beperkingen.
[Ben] Gisterennamiddag toonde Vitaya de film My Left Foot. Het schijnt een parel van een film te zijn; kan iemand dat bevestigen of ontkennen? Jammer genoeg zag ik pas achteraf de aankondiging in Humo. Zij interviewden hoofdrolspeler Daniel Day-Lewis.
Benieuwd naar de film dus, maar het artikel in Humo is ook al hoogst opmerkelijk! Read the rest of this entry ?
In het Nieuwsblad verscheen onlangs een opmerkelijk artikel. De klassieke schrijnende verhalen van mensen op de wachtlijst zijn natuurlijk ook maatschappelijk relevant. Maar dit soort verfrissende verhalen werpen eens een ander licht op het thema. Een jonge voetballer staat in het doel… met één arm. En ’t is een goeie!
Read the rest of this entry ?
Vorige week (woensdag 20 mei) vond de eerste Belgische doctoraatsverdediging in gebarentaal plaats. Heel wat media berichtten over deze primeur. Omdat haar onderzoek handelt over de internationale Dovengemeenschap, komt niet alleen de kersverse doctor zelf onder de aandacht, maar ook de Dovencultuur.
De presentatrice van het BBC kinderprogramma CBeebies mist een onderarm. Enkele ouders beweerden dat dit hun kinderen bang maakte en eisten het ontslag van de vrouw. Het Nieuwsblad pikte dit bericht op en de bal ging ook hier aan het rollen. Ondanks de geruchten denkt de BBC er niet aan om Cerrie Burnell te ontslaan. De discussies, die soms hoog opliepen, zijn wel opmerkelijk.
Reclame waarin mensen met een handicap meespelen. Is het de ultieme vorm van inclusie of maakt zo’n bedrijf eerder misbruik van hun handicap? En als het acteurs zijn, en de spotjes grappig bedoeld, is dat reclame ten koste van onze beperkingen? Misschien gaat deze discussie over reclame op zich. Willen we eigenlijk wel handicap-vriendelijke advertenties voor commerciële doeleinden?
Het is bekend dat humor het ijs kan breken. Vaak is “lachen met” natuurlijk kwestend, maar soms kan het zwaarwichtige thema’s bespreekbaar stellen op een ludieke manier. Zie bijvoorbeeld de cartooncampagne van GRIP: Ha ha handicap. Maar er zijn nog veel meer voorbeelden van handicap-humor!
De synthese van de mediawatch rond Voorbij de Grens is nog wat bijgewerkt. je vindt er nu nog meer en duidelijker uitleg over de handicapmodellen. Je kan hem hier op deze blog lezen (volg de link onderaan dit bericht) of op de website van GRIP, daar vind je ook een printbare versie (ga naar www.gripvzw.be en klik in het menu links op Dossiers > Media).
Dank aan alle mensen die hebben meegewerkt, door hun stem te laten op deze blog, op de focusgroep of op het rondetafelgesprek bij de VRT!
Het medisch model beschouwt handicap als een afwijking die we moeten repareren. De dokters wenden hun kennis aan, de rest hangt af van de inzet van de persoon. Revalidatie staat centraal. Vertrekt het programma vanuit dit model?
Sociale en culturele modellen zien handicap als een maatschappelijke kwestie. Een beperking vereist soms ondersteuning en aanpassing. Een handicap heb je pas als de maatschappij niet toegankelijk is, niet genoeg ondersteuning biedt, je op andere manieren uitsluit of op je neerkijkt. Het cultureel model legt de nadruk op de ervaring die mensen met een handicap zelf hebben. Personen met een handicap kijken vanuit een eigen perspectief. Dit perspectief is belangrijk. De handicap is niet belangrijk, maar wel de persoon met zijn eigenheid. Je hebt ook pas een handicap als je iets als een handicap ervaart. Vind je van deze modellen ook aspecten terug?
Meer info over deze denkkaders vind je op de website van GRIP.
· Helden. Het programma toont aan dat mensen met een handicap meer in hun mars hebben dan men soms denkt. Het wekt bewondering en legt de klemtoon op wat men kan i.p.v. op de beperking.
· Anti-helden. Het gesukkel en geploeter legt alleen maar de nadruk op de beperkingen. Het wekt alleen medelijden en mensen zullen enkel dit onthouden.
· Superhelden. Het programma wekt de indruk dat je enkel respect verdient als je in staat bent tot superprestaties.
· Mensen. Het programma toont de kleine en grote kantjes van tien mensen. De kijker leert naar de mens te kijken, voorbij de handicap.
De verschillende deelnemers hebben een verschillende houding t.o.v. hun handicap. Ontkenning/ verwerking/ aanvaarding/ weerstand/ trots/ een plaats geven in je leven… Iedereen heeft zijn eigenheid, gaat op zijn eigen manier met de situatie om. Hoe ervaar je de diversiteit hierin? Waarop ligt de nadruk, wat komt goed aan bod, wat zie je te veel/ te weinig?
Een tv-programma moet altijd een concept afbakenen. Meer dan 1000 kandidaten, slechts tien mensen konden mee. Al die gefilmde dagen en uren, maar wat komt er uiteindelijk in de montage? Wat vind jij van de keuzes die gemaakt zijn?
You are currently browsing the archives for the *discussie category.
 | Geertje De Ceuleneer op Dovencultuur in de pictur… |
 | martijn op Een simpel plan |
 | Annemie op Lachen met gehandicapten |
| Annemie op Humo over de rolstoelguerrilla… |
 | ben0000 op Lachen met gehandicapten |
