Naar de oceaan…

(Martijn) Wat het meest opvalt in Voorbij de Grens is dat alles in één richting gaat. Stappend en maar van één kant. Mensen kijken amper naar elkaar. Enkel vooruit, naar het doel. Niet naar elkaars handicap. Noch naar zichzelf, hun mogelijkheden of hun beperkingen.

Bij de aanvang van de vijfde aflevering is er weliswaar op ‘t eerste gezicht geen schaamte… Lees verder op Zeegroen.

Absurdistan, de grens nabij

(cyclo0p) Als gehandicapt stel, de ene slechtziend, de andere rolstoelgebruiker met een beenamputatie, keken we eerst vol verwachting naar deze reeks uit, maar we herkennen ons niet in de deelnemersgroep  Wij gaan heel wat voorzichtiger om met onze “restgezondheid”, waaghalzerij is aan ons niet besteed.  Stompwonden zullen we vermijden als de pest, want ze betekenen sowieso gevaar op infectie en verdere amputaie.  Ook hebben we ons afgevraagd hoe men in deze primitieve omstandigheden de afwezigheid van een rolstoeltoilet heeft opgelost.  Dat de vermoeidheid het gezond verstand aantast, blijkt wel uit het feit dat het veiligheidsteam moet beslissen om de beklimming van de vulkaan stop te zetten en alzo sommigen tegen zichzelf te beschermen.  Voorts verbazen de deelnemers zich aan de risico’s die dorpelingen uit folklorische redenen aangaan terwijl zijzelf net daavoor hetzelfde deden door als onervaren ruiters te willen paardrijden met bijna fatale gevolgen.  Ook in deze microsamenleving blijft uitsluiting toeslaan, inleving in mekaars handicap is soms ver zoek.

We zullen doorgaan

(vonne2) Ik sta op ’t ogenblik van niets meer te kijken. Ik begin er al gewoon aan te worden dat er neergevallen en gezwoegd en geploeterd wordt. Is het concept van dit programma. Ik kijk nog wel maar de animo is er af (ook zoals Chrisje; beloofd is beloofd) Maar in mijn omgeving merk ik dat al heel veel mensen het opgegeven hebben. Ze houden er niet van dat mensen zich zo afbeulen om te bewijzen dat ze iets kunnen. Vinden het zielig en zien het nut er niet van in. Ook deze keer niets nieuws in deze aflevering. Jawel heel even die

Is Jef dan ook niet ‘de groep’?

(chriske) Bij de aanvang – lasso werpen – bleek de eendracht groot te zijn. Ze kennen geen schaamte tegenover elkaar en kunnen samen praten en lachen over hun handicap. Fijne beelden vond ik het. Julie merkt wel op dat ze een meester is in het verbergen van haar beperking, tegenover anderen, en dat is begrijpelijk. Het is haar eigen keuze om te bepalen dat liefst niemand iets kan merken aan haar. Maar…mijn ‘maars’ komen steeds meer en meer de kop opsteken.