Redelijk geschift

(chriske) Bij deze derde aflevering kwam de bedenking in me op: ‘Stél nu dat men deze groep mensen zou verplichten om zich op deze manier voor kijkend Vlaanderen af te beulen, de protest-acties tegen schending van de mensenrechten zouden niet uit de lucht zijn.’ De kruisweg van Jezus Christus is nu herleid tot revalidatie. Hello! ‘Redelijk geschift’, het zijn niet mijn woorden, maar die van een deelnemer bij het begin van de uitzending. Is dit nu integratie? (verkeerde woordkeuze, sorry maar ik vind geen ander woord.) Zijn dit nu gelijke rechten?

Ze kunnen toch ‘iets’!

(vonne2) Dit vond ik de strafste uitdrukking van heel de uitzending. Wisten ze dat zo ook niet? Moeten ze daar echt zo een bovenmenselijke inspanning voor doen en voor een stuk zichzelf verloochenen?

Hop, Val, non-stop, Stronkelend naar de top ….

(nadiahad) Jaah, daar gaan we weer. Hop, hop, hop, Alle tien naar de top.

De stress begon al de avond voor de tocht. Wat als iemand hun zou belemmeren, hun doel te bereiken?!? Zij die zich “zonodig” willen bewijzen, dacht ik dan. Wat een marteling! Vincent vergeleek de tocht met Jezus zijn kruising of kruistocht. Is dit ook een dergelijke ideologie? Utopie? Geloven deze mensen echt in een “boven” natuurlijke kracht die zij ginder gaan opbouwen om het te halen??? Ik vraag mij echt af wat deze survivors soms bezielt? Of zijn ze “gebrainwashed”? Ik beperk me hiertoe: ze hebben allemaal wel een eigen reden om dit te doorstaan, maar ik krijg er geen vat op!

Hierboven op die Lieve weer: terwijl Vincent flauwvalt nog snel even een foto trekken om zijn gezichtsuitdrukking (leed) onsterfelijk te maken. Ik kreeg er wat van! Neen, ik kan echt niet tegen haar onhandigheid, ook al worden wij in het gewone leven er dagelijks mee geconfronteerd. Zij is daar voor haar werk dus kon ze gerust wat opzoekingwerk hebben gedaan, Hoe omgaan met mensen met een handicap enz…. Een goede fotograaf doet research en zelf inleefstages en meer.

Mij werd gezegd: “Het is altijd positief om handicap in de Media te brengen”. Maar toch niet op deze manier. Ik zie heel veel frustraties, innerlijke strijden, lichamelijke uitbuiting, hopeloze manier om tot gemoedrust te komen, het verlengde van de Handicap – aanvaardingsproces?

Verder leven voor, met, ondanks je handicap zou toch O zoveel aangenamer zijn. Dit wens ik dan van ganser harte aan al de deelnemers toe. Dit vergemakkelijkt je leven zo veel!

Ik zal blijven kijken ook al is mijn interesse allang voorbij. Sorry, voor de fans, maar zo wil ik niet vertegenwoordigd worden ook al lokt de discussie rond dit sensatieprogramma misschien uit op iets heel positief. Let’s hope so.

To be continued…

Moeilijk

(Nancy35) Wat ik vooraf las en de eerste uitzending deden me vol verwachting uitkijken naar het vervolg van ‘Voorbij de grens’. Met de uitzending van vandaag heb ik het moeilijk. Persoonlijk vind ik dit geen positieve beeldvorming, integendeel. De deelnemers worden stilaan verheven tot de heldenstatus. Waw, ze doen meer dan ze eigenlijk kunnen. Is het een kunst om je grenzen te negeren en koppig jezelf te blijven verloochenen.

Echt sterk zijn volgens mij die mensen die heel bewust op zoek gaan naar hun grenzen en, met vallen en opstaan, hun grenzen kunnen accepteren. Accepteren dat je mens bent. Op zoek gaan naar manieren om samen met je omgeving je grenzen te aanvaarden en er mee om te gaan met respect voor jezelf en voor elkaar, da’s pas STERK. Mensen met een handicap hebben grenzen net als iedereen.

De uitzending van vandaag raakt me, maar niet in positieve zin. Met heel veel spijt stel ik vast hoe deze week met momenten een stemmetje in mij zegt: ‘Hoe zielig toch.’

Anita die ervan overtuigd is dat ze geen zinvolle bijdrage kan leveren in haar zaak. Komaan, waarom niet? En, dan anderzijds blijven beweren dat ze de berg in haar eentje op kan.

‘k Vind ‘t moeilijk om wat ik vanavond ervaren heb op papier te zetten. Een ding weet ik zeker op die manier wil ik niet in beeld komen.