Even laten bezinken…

(monique2701) Zoveel verschillende emoties bekropen mij na het bekijken van de eerste uitzending.

1 – “Verdomme, ik was er graag bij geweest”

2 – “verwerkingsproces bij de expeditieleden.” Deze mensen lijken allemaal een drang te hebben om iets te bewijzen. Is er een verband met de selectie van de kandidaten?

3 – “respect voor uitputting, of voor de wilskracht je weg te vinden in dit leven?” Moet men personen met een handicap zien kruipen en in het zand bijten om er respect voor op te brengen? Zijn wij niet allemaal – dagdagelijkse – helden?

Geen kermis maar toch …

(vonne2) Eerst had ik de videoband gewoon opgezet en alles op mij laten afkomen. (jammer dat het eerste kwartier er niet opstond.) Mijn eerste gedacht was ‘Mooi maar hard’. Een beetje jaloezie. Wie wil er niet in die mooie natuur rondploeteren ?

De tweede keer keek ik wat gedetailleerder. En mijn jaloezie ebde weg. Dat ploeteren was er mij soms teveel aan. Laat mij maar vanuit mijn zetel deze mensen bewonderen om wat ze presteren. Ik hoef mij niet zo nodig op die manier te bewijzen. Dit is niet zomaar ‘iets’. Dit is soms een kwelling. Hier wordt echt letterlijk over de grens gegaan.

Aangename kennismaking….

(nadiahad) Wat aangenaam om een leuke groep gehandicapten samen op reis te zien.

Ook al is alles mooi voor hen uitgestippeld.

Ieder zijn eigen verhaal en motivatie om hieraan mee te doen.

Ondanks hun “handicaps-diversiteit” elkaar toch zo helpen. Ook al vonden sommigen in de groep dat Vincent, die moeilijk zijn rolstoel kon voortduwen, ze vertraagde. Dan had ik toch even zoiets van: “Hallo dit is een spel! Een persoon met een handicap, zowel zij als ik, wordt hier dagelijks mee geconfronteerd. En dan durven zulke uitspraken te doen. Merci voor de onderlinge tolerantie. Gelukkig zitten er wijze mensen tussen die goed hebben aangedrongen op solidariteit en samenwerking. Anders zou dit een schokprogramma zijn geworden.

Als dit al onderling niet zou kunnen, hoe kunnen wij dan aan de buitenwereld, op een geloofwaardige manier, kwalitatieve hulp eisen???

Toen ik de maandagmorgen in de krant ‘De Standaard’ las dat die fotograaf, Lieve, een fotoboek heeft uitgebracht, kreeg ik argwaan.

EEN GROTE MADAM!

(chriske) Van bij het begin wist ik al meteen dat het mooi ging worden. 10 mensen met een fysieke beperking samen ‘op stap’ is niet niks! Ik ben het niet helemaal eens met de bemerking van Lieve Blancquaert, dat het leek of de beperkingen van de personen voor de nodige structuur in de groep zorgden. Naar mijn idee zijn er in élke groep leiders, trekkers, duwers en volgelingen. Ieder zijn aard dus…

aangenaam verrast

(uiltje72) Hallo allemaal,

Gisteren aangenaam verrast door de eerste uitzending van Voorbij De Grens.

Toen ik vorig jaar over het idee van het programma hoorde, dacht ik: ze gaan personen met een handicap alweer voorstellen als helden en dan nog in een uitzonderlijke situatie. Wat gaat dat geven !

Maar men heeft er iets moois van gemaakt.

De hechte band in de groep is goed te zien. Hoe iedereen samenwerkt, voor elkaar door het vuur gaat en tot het uiterste gaat. Tegelijkertijd zie je welke risico’s er zijn en hoe de deelnemers daarmee omgaan. Uitdroging , uitputting en de gevaren van de zee liggen constant op de loer. Ook de moeilijke communicatie tussen Jef en de andere deelnemers wordt prachtig in beeld gebracht.

Voor de eerste aflevering is het goed dat ook de oorzaken van de handicaps aan bod komen maar in de volgende afleveringen, wil ik daar niet teveel meer over horen. In plaats daarvan zou ik liever horen wat deze mensen nu doen of plannen na de reis. De kern van het programma moet wel de reis blijven en niet hun persoonlijke levensgeschiedenis.

ik kijk al uit naar de volgende aflevering.

Anja De Greve