Een grens te ver…

(chriske) Misschien zou ik beter wachten tot later om mijn ongezouten mening over de tweede aflevering te geven, wie weet? Maar ongezouten meningen zijn ook ieders recht, al dan niet verzacht door er een nachtje over te slapen. In deze aflevering stoorde het me enorm dat Lieve Blanquaert zoveel ‘beperkingsbeelden’ van overbodige commentaar voorzag. We konden immers ook wel zien dat Jef ‘de wanhoop nabij ‘ was en dat Sam met zijn prothesen afzag dat het niet mooi meer was! Op een gegeven moment voelde ik me zelfs een beetje een voyeur, toen Lieve aan Henk vragen stelde over de beleving van zijn seksualiteit en zijn wens om papa te worden.

Niet dat Henk er niet mag over praten – integendeel – maar ik vond het totaal ongepast in een programma als dit. Waar het hart van vol is, loopt de mond van over natuurlijk, maar Lieve had dat soort vragen beter achterwege gelaten. Wat heeft dit nog te maken met de tocht? Er is voor alles een tijd en een plaats en het kon misschien leerrijk zijn voor Lieve, ik vind dat zij hiermee over haar eigen grens is gegaan.

Over de ‘hechtheid’ in de groep heb ik ook zo mijn eigen idee. Hebben mensen met een fysieke handicap dan zo weinig empathie dat ze niet beseffen dat Jef behoefte heeft aan emotioneel contact? Ik weiger om dit te geloven. Ik vond het schrijnend dat Jef duidelijk een ‘geval’ is die de groep ‘moeite’ kost! Blijkbaar heeft menselijk contact maken met hem een veel hogere moeilijkheidsgraad dan ploeteren door zand, steile hellingen beklimmen, vallen, ineenstuiken, wonden oplopen en in ademnood raken! Zit iedereen dan met zijn eigen handicap zo een eigen eilandje? Een doordenkertje over ‘integratie’…Jef, die met handen en voeten eten en water vraagt én krijgt, zelfs met ‘Chinezen’ kan praten, kan dit niet met de groep waarmee hij momenteel samenleeft. Hij is ’slechts’ doof, niet zichtbaar dus en voor de rest is de ‘kracht’ van een man van 57 jaar bruikbaar in de groep. En als méns dan, vroeg ik me af. Ik denk dat de groep zichzelf ook eens mag bezinnen waarom ‘mensen zonder beperkingen’ niet altijd het nodige begrip hebben voor hun moeilijkheden. Hun houding – door menselijke onwetendheid – tegenover Jef is een beetje een spiegel van onze maatschappij vind ik. Nu ja, iedereen mag fouten maken – ook dat is een mensenrecht – maar ik hoop van harte dat die sfeer van onderscheid – erg, erger, ergst – met de tijd uit de afleveringen zal verdwijnen. Ook Anita met haar stereotype zinnetje: ‘het komt allemaal goed’ vond ik nét iets teveel van het goede. Dit is geen optimisme meer, maar gewoonweg over-drive, ofwel héél erge onzekerheid dat het misschien niet goed zal komen. Eerlijk gezegd ben ik een beetje bang voor de volgende aflevering en ik vraag me af of dit afbeulwerk wel allemaal nodig is. Maar het zal die mensen hun eigen keuze zijn om die zware uitdaging aan te gaan en wie ben ik dan om daar iets op aan te merken. Leven en laten leven…

Ik wil niet negatief overkomen, maar heb me wel voorgenomen om kritisch te zijn en niet in de valkuil van medelijden te trappen. Deze mensen verdienen echt wel beter en aan positieve discriminatie heb ik trouwens een grondige hekel. Beschouw mijn mening maar als zeer persoonlijk, want tenslotte heb ik de waarheid niet in pacht. Toch blijf ik ook bewondering hebben voor hun moed. Maar ook voor al diegene die meekijken van uit hun zetel en voor wie een drankje uit de ijskast nemen eveneens een bergbeklimming is, heb ik grote bewondering. Hoe dan ook, het programma geeft ruimte voor debat en dat alleen al is de moeite waard om er naar te kijken.